بی فردا

چه آرام و بی صدا دلم شکست چه بی صدا

در این غروب غمزده  بی انتها

آری منم بیابان نشینی بی صحرا

آری منم مجنون بی لیلا

فریاد من شکسته و نایی نمانده تا فریاد

عجب مدار چنین است فریاد تا فردا

فردا که نه زیرا که فردا نیست

آری منم شکسته بی فردا

فراموشی

چشمان تو مرا به بهار راه نمی برد

خزان تنها راه من است.

چگونه است پایان

شعر تنها پایان من است

آخرین نگاه مفهوم فراموشی است

فراموشی همیشه جایگاه من است

 

یاد

جام شیشه ای فریاد

که شکسته است در باد

و همه نقش تو مانده است در یاد

و غزل ها که در این

سطر سیاهم

همه گشته آزاد

و همه باور من

چو مترسک به سر کشت

و کلاغان به سرش خانه و زاد

و تو از گوشه چشمت

نگاهی نکنی

به همه درد نشانده به درون دل خسته 

پر از ناله و فریاد

و در این باد

همه ی جام سکوتم

پر از غصه و فریاد

شکسته است

و یاد تو فقط مانده در این یاد.

تنهایی

و اما عشق بازهم مرا می شکند

خسته و تنها مرا با خود می برد

و در خلوتی ، بی صدا

پر از فریاد سکوت

مرا فریاد می زند

و عاشقانه ترین غزلم را می سوزد

و تمام آبی را می خوابد

و صداقتی که می میرد

و در آخر مرا هم در انتظار نگاهی

می گذارد و می رود

مرگ

اسیر خاک گشته ام در این غروب چشمگیر

چه عاشقانه مرده ام در این مه همیشه پیر

من و شب هردو سوگوار برای قتل سایه ها

من و تو هر دو خاموش به احترام لاله ها

غروب رفته است و باز اسیر دیو شب شدیم

اسیر سایبه خیال و فکرتی کهن شدیم

چه ناگهان نظر کنی جهان پر از ندیدن است

طلوع سایه بهار غروب مرگ بودن است

من از غروب پر از درد پر شده ام

من از نگاه پر از سرد پر شده ام

من از شکایت باران پرشده ام

من از صداقت ایمان پر شده ام

من از شکستن باور پر شده ام

من از گذشتن داور پر شده ام

بیا

نگرانم بیا به آرزو هایمان دوباره بنگریم

نگرانم بیا به خیالتمان دوباره سربزنیم

من از تمام دلهره هایم گذشته ام بیا وببین

تمام خاطراتم را دوباره و دوباره شکسته ام بیا و ببین

من از شکست فاصله ها هزار فاصله می بینم

از این گذشت خاطره ها هزار خاطره می بینم

شکایتم نه به دیروز به فردا نوشته ام اکنون

و روح منقلبم نه فردا که به دیروز فروخته ام اکنون

بیا به باور لحظه های سردم عاشقانه تر بنگر

بیا گذشته ام به دریای بودنم عارفانه تر بنگر

از این همه بودنم بیا که خسته ترینم

تمام شعرم اما بیا که تشنه ترینم

نگاه تو

باشد نگاهی از تو که دوباره به من سربزند
شاید صدایی که به خانه مرا در بزند
همیشه منتظرم لحظه هایی میان کوچه و خانه
شاید که باز به کوچه ما هم دوباره پر بزند
تمام خسته گی من از این ترانه ناخوش
حضور او ترانه ی زیباتری به قالب باور بزند
گذشت روز مرا باز نیامدی افسوس
و قلب تشنه من باز تشنه تر بزند
و باز دوباره منتظرم میان خانه وکوچه
که شاید به کوچه ما هم دوباره سر بزند

آخر بی آخر

شعر نوشتن که برایم درد است شاید
خواب گفتن که همیشه سرد است شاید
باوری است که این باور نیست
عشق خفته است دلم آخر نیست
غم من لحظه بوسیدن دستان سحر غافل شد
شاید ازلحظه آغوش سحر دل مجنونی من عاقل شد
این که گفته همه از باور تکراری من می ماند
خواستم با تو بگوییم اما
لحظه خواب مرا آخر چیست؟
بازهم درد نبودن به تو می انجامد
بازهم آخر قصه است ولی آخر نیست

چه پایانی

نخواهم خواست بودن را
ولی اجبار می خواهد
صدای بودن از هر سوت دیگر دلخراش انگیز تر باید
ولی افسوس که ما را از شنیدن باز می دارند
چه پایانی است پایان شنیدن های نشنیدن
چه پایانی است پایانی است