چه مي شود كه نمي توان ستاره اي را دوست داشت
نمي توان پروانه اي را دوست داشت
كي باور ما همچو صخره گشت
يا از كجا اينچنين سرد و هرزه گشت
كي در باور ما از عشق نفرت سرزد
يا كجا از نور گذشتيم غفلت درزد
چه شد كه زندگي را هوايي براي نفش كشيدن نيست
كه با غ ها خشكيد و دانه اي براي رستن نيست
چه شد كه تمام غزل هاي عاشقانه سوختند
و شاخه شاخه شقايق به خون خويش نشسته گريستند
چه مي شود كه نه خورشيد را توان بودن با ما
و نه ماه را توان تابيدن بر ما
چه مي شود
چه مي شود

آخرین چشمه خورشید به تو می تابد

 و موهای تو را می بافد

و فقط قسمت من تاریکی است

نقش من در نفس آینه ها رنگ به تو می بازد

و چه آسوده در این گوشه عاشق خفتی

لحظه های غم و اندوه که به من می تازد

آه ای کوچک من سر خوش باش

زین  که هر درد بر قامت من می سازد

و تو از گوشه آبی دلم بگذشتی

وین شکسته به دیروز خودش می نازد

و تو را رحمت حق دائم باد

شکر ایزد که تو را چرخ چه به می سازد

آخرین چشمه خورشید به تو می تابد

و مو های تو را می بافد.